Upphaf rafdreifingar
Fyrsta rafstöð á Íslandi var sett upp í Hafnarfirði. Með henni tók jafnframt til starfa fyrsta almenningsrafveitan á landinu. Hinn 12. desember 1904 var þar tekin í notkun vatnsaflsrafstöð, sem Jóhannes Reykdal trésmíðameistari lét byggja við trésmiðju sína, sem síðar hlaut nafnið Dvergur. Rafallin sem var 9 kíló wött lét Jóhannes setja upp og tengja við vatnshverfil sem hafði snúið átta vinnuvélum á trésmíðaverkstæðinu. Í upphafi voru 16 hús tengd við rafveitukerfið og var hús Jóhannesar að Brekkugötu 2 fyrsta húsið sem var tengt við kerfið. Tveimur árum síðar, árið 1906 reisti Jóhannes Reykdal aðra rafstöð ofar við sama læk hjá svonefndum Hörðuvöllum. Þar fékk hann um 22 kíló wött vatnsafl, en jafnstraumsrafalinn var 37 kíló wött.

Lengi vel voru þetta einu rafstöðvarnar hér á landi. Var Hafnarfjörður langt á undan öðrum bæjum hér á landi með raflýsingu. Jóhannes Reykdal rak rafstöðina til almenningsþarfa til ársins 1909, en þá keypti Hafnarfjarðarbær hana og rak til ársins 1926, er Nathan og Olsen stöðin tók við allri raforkuframleiðslu í Hafnarfirði.

Rafveita Hafnarfjarðar tók til starfa 1. júní 1938 en ákveðið hafði verið árið 1937 þegar Sogsvirkjun tók til starfa að Hafnarfjarðarbær fengi rafmagn þaðan. Rafmagni frá Sogsvirkjun var hleypt á kerfi Rafveitunnar 5. júní 1938 og hófst þá tenging húsa og mælauppsetning og var því verki lokið í nóvember sama ár. Skrifstofa Rafveitunnar var fyrst að Gunnarssundi 8 en árið 1947 keypti Rafveitan húseignina Hverfisgata 29 og var síðan skrifstofa, verkstæði og birgðavarsla þar til húsa til ársins 2003.

Rafveita Hafnarfjarðar sameinaðist Hitaveitu Suðurnesja (HS) 1. janúar 2001 og flutti starfsemin í nýja starfsstöð að Bæjarhrauni 14, þann 11. apríl 2003.

Öll afgreiðsla HS Veitna í Hafnarfirði fer fram að Bæjarhrauni 14.