Rafdreifikerfi sér um flutning raforku frá framleiðslustað að þeim
stað sem notkun raforkunnar er á hverjum tíma.
Flestum þykir sjálfsagt að brauðristin á heimilinu hitni þegar kveikt er á henni
og leiða hugann lítið að því hvaða leiðir rafmagnið sem gerir þetta mögulegt
hefur þurft að fara.
Segjum að rafmagnið sem brauðristin notar komi frá orkuverinu í Svartsengi sem
er nálægt Grindavík og notandi sé búsettur við Aðalgötu í miðri Keflavik. Á
milli Keflavíkur og Svartsengis er ekki löng vegalengd en rafmagnið þarf samt
sem áður að fara þó nokkuð “langa” og flókna leið að brauðristinni. Rafmagnið er
framleitt með rafal sem knúinn er áfram af gufuafli. Rafallinn sendir síðan frá
sér rafmagnið inná vélarspenni sem breytir spennu raforkunnar í 12000 volt.
Þessi spenna þarf síðan að fara inn á annan spenni sem breytir spennunni í
132000 volt fyrir flutningslínu til aðveitustöðvarinnar á Fitjum.*
Í aðveitustöðinni á Fitjum þarf síðan að lækka spennuna aftur niður í 33000 volt
til að flytja hana að aðveitustöðinni í Keflavík (við Aðalgötu) eftir
jarðköplum. Í aðveitustöðinni við Aðalgötu er spennunni breytt í 12000 volt til
dreifingar innanbæjar (einnig eftir jarðköplum). Næsti viðkomustaður raforkunnar
er dreifistöð sem breytir spennunni á ný úr 12000 voltum í 400 volt. Þegar hér
er komið við sögu er rafmagnið farið að nálgast heimili notanda, líklega innan
við 500 metra. Næsti viðkomustaður rafmagnsins er í götuskáp sem er ekki nema í
mesta lagi nokkra tugi metra frá heimilinu. Spennan fer í gegnum tengibretti í
götuskápnum og kemur inní aðaltöfluna í húsinu sem sér um að leiða rafmagnið
eftir rafmagnssnúrum inní tengilinn sem brauðristin var sett í samband við!
Það er því bara nokkuð merkilegt í mínum huga að brauðristin hitni!
*Ástæðan fyrir því að spennan er hækkuð er að eftir því sem spennan er hærri þá
verður straumurinn minni til að flytja sama afl (P(afl) = V(spenna) * I
(straumur)). Ef spennan væri ekki hækkuð þyrfti vírinn á möstrunum að vera
sverari sem aftur þíddi að möstrin þyrftu að vera sterkari og spennufallið vegna
tapa (hitamyndunar) yrði svo mikið að við fengjum enga orku flutta eftir
línunni.